Maak kennis met Tejal Ladha, vrijwilliger in Nepal

Tejal Ladha, een 25-jarige HR- en administratief manager, werkte in 2011 als vrijwilliger in Nepal via Volunteering Solutions. Ze komt uit Nairobi, Kenia en ging naar de Oshwal Academy. Haar hobby's zijn: bergbeklimmen, zwemmen, taekwondo, fotografie, kamperen, voetbal en basketbal.

Ik was op reis naar Nepal en Tibet voor een avontuurlijke trip. Mijn plan was om de berg Kailash in Tibet te beklimmen en vervolgens de Muktinath-trektocht in Jomsom, Nepal te maken. Zoals elke toerist die ik bezoek, vind ik het belangrijk om de mensen, de cultuur, de gebruiken en waarden van elk land te leren kennen. Ik dacht: wat is er nu beter dan vrijwilligerswerk te doen in een lokaal weeshuis in Nepal? Zo kan ik de lokale bevolking leren kennen en iets terugdoen voor de minderbedeelden. Ik zocht online naar organisaties en kwam Volunteering Solutions tegen. De informatie op hun website leek betrouwbaar, dus besloot ik het eens te proberen.

Omdat ik bijna twee maanden zou gaan bergbeklimmen, besloot ik mijn vrijwilligersprogramma in te korten en schreef ik me in voor een "vrijwilligersprogramma van één week in een lokaal weeshuis", iets waar ik achteraf oprecht spijt van heb dat ik het niet heb verlengd.
Mijn dagelijkse activiteiten waren als volgt:

's Ochtends vroeg hielp ik de kinderen zich klaar te maken voor school. Ik hielp ze met aankleden, hun haar doen en zorgde ervoor dat alle boeken en lunchtrommels in hun tassen zaten. Dit specifieke weeshuis, Save Lives Foundation, gaf 's ochtends vroeg Engelse les, dus ik hielp de kinderen met de extra ondersteuning die de organisatie hen bood.

Toen de kinderen naar school vertrokken waren

Ik, de huishoudster en ik wasten en streek hun kleren, maakten hun kamers schoon, ordenden de planken in de studeerkamer en ruimden het hele huis praktisch op voordat ze terugkwamen.

's Avonds. Zodra de kinderen van school thuiskwamen, aten ze avondeten, dat eerder was klaargemaakt, en daarna kwamen ze allemaal samen in de studiekamer waar een tutor langskwam om te helpen met hun huiswerk, dus ik hielp ook mee.

Als ze klaar zijn met al hun schoolwerk, komen ze samen om te zingen, dansen en buiten te spelen. Een andere vrijwilliger die er tegelijk met mij was, deed dan mee en speelde mee. Vlak voor het slapengaan kletsten we wat en leerden we de verschillende kinderen kennen.

We vertelden de kinderen over hun persoonlijkheden en lazen ze voor uit hun verhalenboeken. We deelden onze persoonlijke levenservaringen en lieten ze wat foto's zien, wat ze geweldig vonden.

De kinderen hebben één of twee keer per week karateles. De getrainde "OM" kwam dan langs en de kinderen vonden het geweldig. Ze trainden ongeveer een uur, en ik ook.

Het bijzondere aan mijn vrijwilligerswerk in het buitenland was de gastvrijheid, zowel van de lokale bevolking als van de unieke gastvrouw Uma van de Save Lives Foundation. De warmte, het huiselijke gevoel en het respect dat ik van alle kinderen en het team daar heb ervaren, zal ik mijn hele leven koesteren.

Uma, de gastvrouw, was niet alleen een moederfiguur voor alle kinderen, maar ook ontzettend vriendelijk tegen alle vrijwilligers. Omdat ik vegetariër ben, was ik in het begin niet zeker of ik wel goed te eten zou krijgen, maar ze bewees het tegendeel en zorgde ervoor dat ze apart eten voor me klaarmaakte. De kleine dingen die ze zich van me herinnerde, lieten me beseffen dat ik geen gast was, maar altijd deel zou blijven uitmaken van de familie van Save Lives Foundation.

Tijdens mijn verblijf in het weeshuis vond het grote "Kumari Festival" plaats en Uma vroeg ons of we erheen wilden gaan en het wilden meemaken, dus we zeiden meteen ja! Een van de leraren die lesgaf in het weeshuis woonde vlakbij het gebied (Durbarplein) waar het festival zou plaatsvinden.

Ze haalde ons op en nodigde ons uit bij haar thuis, waar we mochten meedoen aan de festiviteiten. Toen de festiviteiten, die al vrij laat in de nacht plaatsvonden, voorbij waren, bracht ze ons terug naar het weeshuis.

Dit deed me beseffen dat menselijkheid de grootste religie ter wereld is. Geen van ons vrijwilligers kent haar of haar familie, maar toch hebben ze ons ertoe aangezet om elk moment ten volle te beleven.

Het hoogtepunt van mijn ervaring was de dag dat ik de kinderen meenam naar het pretpark. De opwinding en de glimlach op hun gezichten waren onbetaalbaar voor me en toen we terugkwamen bij het weeshuis, kwamen alle kinderen me omhelzen en bleven ze me maar bedanken. Het voelde alsof ik de wereld aan hun voeten had gelegd. Dat moment betekende alles voor me en deed me beseffen dat een klein gebaar een enorm verschil kan maken in iemands leven.

Ik zou de Save Lives Foundation zeker in de toekomst nog eens bezoeken en ik wil Volunteering Solutions bedanken voor de kans die ze me hebben gegeven om met hun organisatie samen te werken. Ik heb er namelijk een aantal fantastische mensen ontmoet, waaronder Lai See Chew, een van de oudste en meest betrokken vrijwilligers van Save Lives.

Deze ervaring heeft me doen beseffen dat dingen niet altijd makkelijk komen aanwaaien. Wat wij allemaal meemaken is niets vergeleken met de situatie waarin kinderen in weeshuizen zich bevinden (en ik bedoel geen mishandeling of geweld), maar het feit dat zij een eenvoudig leven moeten leiden. De vergelijking tussen hun leven en mijn leven laat me beseffen hoe gezegend en gelukkig ik ben met mijn lieve en steunende familie en vrienden.

De invloed op mijn toekomst zal altijd zijn dat ik alles wat ik heb en ontvang, waardeer, koester en er tevreden mee ben. De drie essentiële zaken in het leven zijn voedsel, kleding en onderdak, en in het huidige leven is de vierde onderwijs. Als iemand over deze vier essentiële zaken beschikt, mag hij of zij zich rijk en gezegend voelen. De nullen achter het cijfer op iemands rekening zouden er dan niet toe moeten doen.