Maak kennis met Valerie Wheatley, vrijwilliger bij VolSol.

Valerie studeerde aan de University of West Florida, waar ze psychologie, jeugdzorg en onderwijskunde studeerde. Ze houdt van reizen, basketbal, sporten en tijd doorbrengen met haar familie. Valerie deed vrijwilligerswerk in het Summer Volunteer Project in Ghana via Volunteering Solutions in 2010, in Peking in 2011 en in Delhi, India in 2018.

Ik droomde er altijd al van om Afrika te bezoeken, maar ik kon mijn familie en vrienden er niet van overtuigen om mee te gaan. Daarom besloot ik dat ik me bij een groep moest aansluiten om mijn reis veilig te laten verlopen. Ik begon online onderzoek te doen en via het studieprogramma in het buitenland van de University of West Florida, waar ik op dat moment studeerde, en kwam Volunteering Solutions tegen. Zij leken de meeste voordelen te bieden voor de minste kosten in vergelijking met andere organisaties die soortgelijke programma's aanboden. Wat me er echt van overtuigde om voor VS te kiezen in plaats van een ander programma, was dat ze me van tevoren in contact brachten met de programmaleider, mijn gastgezin en eerdere vrijwilligers. Zo kon ik praten met mensen die al op de projectlocatie waren die ik ging bezoeken, én met mensen thuis die het hele proces al hadden doorlopen. Nadat ik had besloten met welke organisatie ik wilde samenwerken/reizen, moest ik nog kiezen naar welk deel van Afrika ik wilde gaan. Ik heb voor Ghana gekozen omdat Engels de nationale taal is, waardoor ik met de lokale bevolking kon communiceren, wat voor mij belangrijk was. Bovendien staat het land bekend als een veilige en gastvrije plek voor bezoekers.

Ik werd wakker en ontbeet met mijn gastgezin. Daarna gaf ik drie uur vrijwilligerswerk op een school in een dorp. Ik had mijn eigen klaslokaal, waar ik alleen een schoolbord gebruikte voor mijn lessen, dus ik moest soms creatief zijn. Ik leerde de kinderen basisvaardigheden in Engels en wiskunde. Ze waren geweldig! Zo dankbaar en enthousiast om te leren. Ik heb beelden van hen in mijn hoofd die ik nooit zal vergeten! Na de schoolles ging ik met de andere vrijwilligers naar het dorp om te lunchen en met de lokale bevolking te praten. We stopten bij een internetcafé om contact op te nemen met het thuisfront, te lunchen en daarna rond te kijken op de lokale markt. Vervolgens gingen we naar een andere school in het dorp om daar nog een paar uur les te geven. Daarna gingen we ofwel terug naar ons gastgezin voor het avondeten en om uit te rusten, of, als er iets te doen was in het dorp, bleven we op en maakten we plezier. In het weekend deden we toeristische dingen, zoals een bezoek aan Nationaal Park Mole en het Pagameer.

Mijn advies voor toekomstige vrijwilligers is om je goed voor te bereiden op je reis. Dankzij al het voorbereidende werk kon ik daarna heerlijk ontspannen en genieten. Het is belangrijk om te weten hoe je een paspoort/visum regelt, en het is cruciaal om alle benodigde vaccinaties en malariapreventie te regelen. Je moet immers veilig zijn. Neem ook contact op met mensen die dit al eerder hebben gedaan. Zij hebben waardevolle inzichten die je er grondig op kunnen voorbereiden… wat je mee moet nemen, wat je kunt verwachten, enzovoort. Door alle voorbereidingen te treffen, kun je, eenmaal aangekomen in het land van je keuze, ontspannen en echt genieten van je tijd daar. Geloof me, de tijd vliegt voorbij!

Deze ervaring heeft me op zoveel manieren beïnvloed. Ik waardeer nu zoveel kleine dingen die ik thuis heb en die ik in Amerika ook heb (zoals thuis op mijn laptop zitten met wifi). Maar het heeft me er ook van bewust gemaakt dat al die dingen waar we ons in Amerika druk om maken, eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn. Er is een bekend gezegde in Ghana: "You have no problem." Dat betekent eigenlijk: maak je niet druk om kleinigheden. Het is niet zo erg. Er is een hele wereld aan mensen die leven zonder 95% van de luxe die velen van ons denken nodig te hebben, maar die een veel minder stressvol leven leiden, volkomen gelukkig zonder al die gadgets en snufjes waar we in de moderne wereld zo hard om vechten. De tijd die ik in het dorp heb doorgebracht, waar geen stromend water is, geen elektriciteit, waar alleen een gemeenschap van gezinnen woont die het land bewerken, producten maken en verkopen, hun kinderen opvoeden en van elkaar houden, heeft me laten zien hoe mooi de wereld nog steeds kan zijn zonder al die poespas waarmee we die soms proberen te verhullen. Ik ben zo dankbaar dat ik hun manier van leven heb mogen zien. Het is gewoonweg prachtig. En ik ben zo dankbaar dat ze me zo openlijk hebben uitgenodigd om deel uit te maken van hun leven. Zonder enig oordeel van hun kant. Ze ontvingen me, lieten me alles zien en lieten me even deel uitmaken van hun leven. Die momenten zal ik altijd koesteren.